”Kırmak için güç gerekmez. Gerçek güç, kırabilecekken incitmemeyi seçebilmektir”
Kırmak bazen, bazı insanlar için kırılmaktan daha kolaydır. Hele ki etrafındakileri kırmaktan hastalıklı bir haz alan insanlar için…
Kırmak kolaydır çünkü emek istemez. Düşünmeden konuşmak, karşısındakinin duygularını hesaba katmamak yeterelidir.
Kırılmak ise daha derin bir duygudur. Kırılan bir insan yalnızca bir sözün ya da davranışın ağırlığını taşımaz. O sözün bıraktığı izi de uzun süre içinde taşır. Kimi zaman bir cümle unutulur, ama o cümlenin kalpte açtığı yara unutulmaz.
Kırmayı tercih eden ve kırmaktan haz alan insanlar, kendini sevmeyen insanlardır. Kendini sevmediği için, başkasını da sevemez. Ne sever, ne de sevdirir.
Acıma duyguları da yoktur bu insanların bence 🙁
Varsa yoksa- ”Ben haklıyım, Hep ben haklı olmalıyım, Ooh söyleyeceğimi söyledim, Haddini bildirdim, Son sözü ben söyledim, Ben üstte çıktım, Ooh canıma değsin…” Ben, Ben’le başlayan ve biten cümleler.
Sert, kırıcı bir şey söylediğinde, haklı çıkmak uğruna can yaktığında, güçlü olduğunu düşünen insanlar…
Bu onlara hastalıklı bir üstünlük kurma sarhoşluğu verir. Ama bu üstünlük değil, geçici bir yanılsama, kendini kandırma halidir.
Çünkü hiçbir insan, başkasını küçülterek büyümez. ”Bir mum diğer mumu söndürerek daha fazla ışık veremez”.
Kendi içinde huzur bulamayan insan, başkasının huzurunu bozarak güçlü olduğunu sanır. Ama başkasına verdiği acının, önce onu eksilttiğini göremeyecek kadar da kalbinin kararmış olduğunu fark edemez. Kendi içinde karanlık ve derin bir yalnızlık çukurunda debelendiğini fark edip, kabul etmek yerine, etrafındakileri kırmayı tercih eder. Çünkü kırmak, dünyadaki en kolay şeydir.
İnsan yaratılışı gereği incinebilen bir varlıktır. Bu yüzden kalp için ”Gönül” demişler. Gelip geçici duyguların değil, varlığın özünün mekanı olarak görmüşler.
Bir gönlü kazanmak zor, kırmak ise kolaydır.
0 Comments